ما اهل دليم

منتظران امام زمان (عج) ...

Tue, 15 May 2012 00:26:00 GMT

در روايات معصومين(ع) استقامت، پارسايي، دارا بودن

مکارم اخلاقي و مطيع و فرمانبرداري از امام زمان در همه

حال از ويژگي هاي منتظران حقيقي شمرده شده است.

کساني هستند که در همه حال مطيع و فرمانبردار

امام زمان(عج) هستند و جزء اولياي خدا محسوب مي شوند.

در ادامه به ويژگي هاي اين گروه با توجه به برخي از روايات

اشاره مي کنيم. پيامبر گرامي اسلام(ص) در توصيف منتظران

حقيقي امام زمان(عج) اين چنين مي فرمايد:هر يک از ايشان،

بيش از پوست کندن درخت خار با دست خالي در شب تاريک

يا نگهداري آتش سوزان چوب درخت تاغ در کف دست در

دينداري خود استقامت مي ورزند. به راستي که آنان

چراغ هاي هدايت در شب ظلماني هستند.

(مجلسي، بحار الانوار، ج51، ص30)

امام صادق(ع) در ضمن حديثي اين گروه از منتظران

را اين گونه معرفي مي کند: اي ابو بصير، خوشا به حال

شيعيان و پيروان قائم اهل بيت ما ؛ چون آن ها در زمان

غيبت او منتظر ظهور او هستند و وقتي آن حضرت ظهور

نمايند در زمان ظهورش مطيع و فرمانبردار او خواهند بود.

آنان اولياي خدايند و هيچ ترس و اندوهي بر آن ها وجود

ندارد.

(حائري يزدي، شيخ علي، الزام الناصب، ج2، ص 299)

در حديث ديگر مي فرمايند: هر کس بخواهد در شمار

منتظران حقيقي آن عدل منتظَر باشد، بايد پارسايي

پيشه کند و متخلّق به مکارم اخلاق گردد.

(همان، ج52، ص14)

بنابراين کسي که مي خواهد جزء منظران واقعي

حضرت مهدي صاحب الزّمان باشد بايد خود را به اين

صفات و ويژگي ها آراسته کند و در اين راه در تمامي

شرايط استقامت بورزد و شکيبايي پيشه کند تا به

مطلوب خود برسد

امام موسي کاظم عليه السلام:

أفضَلُ العِبادَةِ بَعدِ المَعرِفَةِ‌ إِنتِظارُ‌ الفَرَجِ؛

بهترين عبادت بعد از شناختن خداوند،‌ انتظار

فرج و گشايش است.

تحف العقول، ص403

امام باقر عليه السلام:

ما ضر من مات منتظر لامرنا ألا يموت في وسط

فسطاط المهدي و عسکره

آنکه در انتظار امر ما بميرد از اينکه در وسط

خيمه مهدي و لشکرش از دنيا نرفته ضرر نکرده است.

کافي ج1 ص372

امام علي عليه السلام:

ألا فَمَن ثَبَتَ مِنهُم عَلَي دينِهِ وَ لَم يَقسُ قَلبُهُ لِطولِ

أمَدِ غَيبَةِ إمامِهِ فَهو مَعي في دَرَجَتي يَومَ القيامَة

بدانيد آنان که در زمان غيبت حجت خدا در دين خود ثابت

مانده و به خاطر طول مدت غيبت منکرش نشوند،

روز قيامت با من هم درجه خواهند بود.

بحارالانوار ج51 ص109

ولاي مهدي

چه خوش است من بميرم به ره ولاي مهدي!

سروجان بها ندارد كه كنم فداي مهدي

همه نقد ِ هستي خود ، بدهم به صاحب جان

كه يكي دقيقه بينم رخ دلگشاي مهدي

چه كنم چه چاره سازم كه دل ِ رميده ي من

نكند هواي ديگر به جز از هواي مهدي

نه هواي كعبه دارم ، نه صفا و مروه خواهم

كه ندارد اين مكان ها به خدا صفاي مهدي

من دل شكسته هر دم، به اميد در نشستم

كه مگر عيان ببينم ، قد دلرباي مهدي

دل من تپد به سينه ، به اميد روزگاري

" كه گذشت گاه محنت" ، شنوم ز ناي مهدي

به گداييش " عزيزان"همه فخر مي فروشم

كه ز پادشاست برتر به جهان، گداي مهدي

ياصاحب الزمان (عج) ادرکني

Tue, 01 May 2012 23:00:00 GMT

حضرت محمد (ص) :

مثل قائم ما مثل وقوع قيامت است که وقت آنرا

جز خداي تبارک و تعالي نمي داند و به احدي

آشکار نسازد.... جز به صورت ناگهاني پيش نخواهد آمد.

کتاب بحارالانوار جلد 51 صفحه 154

امام باقر (ع) :

از وعده هاي حتمي خدا قيام قائم ما است .

هرکس در اين گفتار شک و ترديد به خود راه

دهد خدا را به حال کفر و انکار ملاقات ميکند.

بحارالانوار جلد 51 صفحه 140

فضيل گويد از حضرت امام باقر (ع) پرسيدم :

آيا براي ظهور امام زمان (عج) وقتي تعيين

شده است ؟

امام سه بار فرمودند :

آنان که براي ظهور امام زمان تعيين وقت

ميکنند دروغ مي گويند.

کتاب بحارالانوار جلد 52 صفحه 103

امام رضا (ع) :

خدا رحمت کند کسي را که اين امر ولايت

ما را زنده ميسازد پرسيده شد امر شما چگونه

زنده ميشود فرمود علوم و معارف و احاديث ما

را فرا گرفته و به ديگران بياموزد زيرا مردم اگر

با زيبايي هاي سخنان ما آشنا گردند از ما

پيروي خواهند نمود .

بحارالانوار جلد 2 صفحه 30

مولا علي (ع) :

اختلاط و گفتگو مردان با زنان نامحرم سبب

نزول بلا و بدبختي خواهد شد ، و دلها

را منحرف ميسازد.

بحارالانوار جلد 74 صفحه 291

خوشحال ميشم نظرتان را داشته باشم

Tue, 01 May 2012 18:11:00 GMT

صداي ناز مي آيد صداي کودک پرواز مي آيد

صداي ردپاي کوچه هاي عشق پيدا شد

معلم درکلاس درس حاضرشد يکي از بچه ها از قلب

خود فرياد زد برپا

همه برپا ...چه برپايي شد برپا

معلم نشأتي دارد

معلم علم را درقلب مي کارد

معلم گفته ها دارد

يکي از بچه هاي کلاس گفتا ...بچه ها برجا

معلم گفت فرزندم بفرما ...جان من بنشين ..چه درسي ؟

فارسي داريم

کتاب فارسي بردار...آب را ديگر نمي خوانيم

بزن يک صفحه از اين زندگاني را

ورق ها يک به يک رو شد

معلم گفت فرزندم ببين "بابا" بخوان "بابا" بدان "بابا" عزيزم

اين يکي "بابا" پسر جان آن يکي "بابا" همه صفحه پر از "بابا"

ندارد فرق اين بابا و آن بابا بگو آب، بگو بابا، بگو نان بگو بابا

اگر بخشش کني با مي شود بابا اگر نصفش کني با

مي شود بابا

تمام بچه ها ساکت نفس ها حبس در سينه و قلبي

همچون آيينه

يکي از بچه هاي کوچه ي بن بست که ميزش جاي

آخر هست

و همچون ني فقط "نا" داشت و قلبش يک معما داشت!..

سوال از درس بابا داشت

نگاهش سوخته از درد.. لبانش زرد ..ندارد گوئيا همدرد

فقط نا داشت و انگشت اشاره ي، او سوال از درس بابا داشت

سوال از درس باباي زمان دارد

توگويي دردها بر زبان دارد

صداي کودک انديشه مي آيد صداي بيستون ،فرهاد يا شيرين ،

صداي تيشه مي آيد صداي شيرها از بيشه مي آيد

معلم گفت: فرزندم سوالت چيست؟

بگفتا آن پسر آقا اجازه ...اين يکي "بابا" و آن "بابا"

يکي هستند؟

معلم گفت آري جان من بابا همان باباست

پسر آهي کشيد.. اشک او درچشم پيدا شد معلم گفت

بيا اينجا چرا اشکت روان گشته؟

پسر با بغض گفت اين درس را من ديگر نمي خوانم

معلم گفت فرزندم چرا جانم ؟ مگر اين درس سنگين است

پسر با گريه گفت اين درس رنگين است

دو تا بابا؟ يکي بابا؟ تو مي گويي که اين بابا و

آن بابا يکي هستند؟!!

چرا باباي من نالان و غمگين است؟ ولي باباي آرش شاد

و خوشحال است؟

تو مي گويي اين بابا و آن بابا يکي هستند؟!

چرا باباي آرش ميوه از بازار مي گيرد؟ چرا فرزند

خود را سخت در آغوش مي گيرد؟

ولي باباي من هر دم زغال از کار مي گيرد چرا بابا من را يک دم،

در آغوشش نمي گيرد؟

چرا باباي آرش صورتش قرمز ولي باباي من تار است

چرا باباي آرش بچه هايش را هميشه دوست مي دارد؟

ولي باباي من شلاق بر پيکر مادر به زور و ظلم مي کارد

تو مي گويي که اين بابا و آن بابا يکي هستند؟!!

چرا باباي من مرا هرگز نمي بوسد ؟

چرا باباي من هر روز مي پوسد؟

چرا در خانه ي آرش گل و زيتون فراوان است؟

ولي در خانه ي ما اشک و خون دل به جريان است

تو مي گويي که اين بابا و آن بابا يکي هستند؟!

چرا باباي من با زندگي قهر است؟

معلم صورتش زرد و لبانش خشک گرديدند

به روي گونه اش اشکي زدل برخاست، چو گوهر

روي دفتر ريخت

معلم روي دفتر، عشق را مي ريخت

و يک بابا ز اشک آن معلم پاک شد از دفتر مشقش

بگفتا...دانش آموزان بس است ديگر، يکي بابا در اين درس است

و باباي ديگر نيست...

پاکن را بگيريد اي عزيزانم... يکي را پاک کردند و معلم گفت

جاي آن يکي بابا خدا را در ورق بنويس و خواندن آن روز " خدا بابا"

تمام بچه ها گفتند "خدا بــــــــــــــابــــــــــا خدا بابا"

دل نوشته اي براي امام عصر (عج)

Wed, 04 Apr 2012 16:13:00 GMT

اميرالمومنين (ع) درموردمنتظران امامعصر(عج) ميفرمايند:

منتظر فرج الهي باشيد واز لطف الهي ماءيوس نشويد وبدانيد

که محبوب ترين کارها نزد خداوند

انتظار فرج است.

منبع:الخصال،ج2،ص616،تحف العقول،ص104

تو را غايب ناميده اند، چون «ظاهر» نيستي،

نه اينکه «حاضر» نباشي.«غيبت» به معناي

«حاضرنبودن»،تهمت ناروائي است که به تو

زده اند و آنان که بر اين پندارند، فرق ميان

«ظهور» و «حضور» را نمي دانند،

آمدنت که در انتظار آنيم به معناي «ظهور» است،

نه«حضور» و دلشدگانت که هر صبح و شام تو

را مي خوانند، ظهورت را از خدا مي طلبند نه

حضورت را. وقتي ظاهر مي شوي، همه انگشت

حيرت به دندان مي گزند با تعجب مي گويند که

تو را پيش از اين هم ديده اند. و راست مي گويند،

چرا که تو در ميان مائي، زيرا امام مائي. جمعه که

از راه مي رسد، صاحبدلان «دل» از دست مي دهند

و قرار از کف مي نهند و قافله دل هاي بي قرار روي

به قبله مي کنند و آمدنت را به انتظار مي نشينند...

و اينک اي قبله هر قافله و اي «شبروان را مشعل»

در آستانه آدينه اي ديگر با دلدادگان ديگري از خيل

منتظرانت سرود انتظار را زمزمه مي کنيم .

گر نيايي فقير مي ميرم

مثل دنيا حقير مي ميرم

چون کبوتر که در قفس حبس است

تک و تنها اسير مي ميرم

اي شکوه ترنم باران

در فراقت کوير مي ميرم

توي شهر دلم زمين لرزه است

زير آوار پير مي ميرم

بي تو زجرآور است جان کندن!

واي بر من؛ چه دير مي ميرم!

تو بيا، مي خورم قسم به خدا

چون بگويي بمير، مي ميرم

«مهديا» اي تمام هستي من

گر نيايي فقير مي ميرم

ارزش علم

Thu, 29 Mar 2012 21:20:00 GMT

روزي هارون الرشيد به بهلول گفت :

بزرگترين نعمت هاي الهي چيست ؟

بهلول جواب داد : بزرگترين نعمت هاي

الهي عقل است و خواجه عبدالله انصاري

نيز در مناجات خود ميگويد :

(( خداوندا آنکه را عقل دادي چه ندادي

و آنکه را عقل ندادي چه دادي))

در خبر است که چون خداوند اراده فرمود

که نعمتي را از بنده زايل کند اولين چيزي

که از او سلب مي نمايد عقل اوست

و عقل از رزق محسوب شده است .

افسوس که حقتعالي اين نعمت را از

من سلب نموده است

قَالَ علي (ع) :

مَنْ تَرَكَ قَوْلَ لَا أَدْرِى أُصِيبَتْ مَقَاتِلُهُ .

علي (ع) فرمود :

كسى كه از گفتن "نمى دانم" روى گردان است ،

به هلاكت و نابودى مى رسد

نهج البلاغه حكمت 85

قَالَ علي (ع) :

أَوْضَعُ الْعِلْمِ مَا وُقِفَ عَلَى اللِّسَانِ وَ أَرْفَعُهُ

مَا ظَهَرَ فِى الْجَوَارِحِ وَ الْأَرْكَانِ

علي (ع) فرمود :

بى ارزش ترين دانش ، دانشى است كه بر سر

زبان است ، و برترين علم ، علمى است كه

در اعضا و جوارح آشكار است

نهج البلاغه حكمت 92

بهلول و خرقه نان جو و سرکه

Thu, 29 Mar 2012 02:15:00 GMT

آورده اند که بهلول بيشتر وقت ها در قبرستان مي نشست

و روزي که براي عبادت به قبرستان رفته بود و هارون به قصد

شکار از آن محل عبور مي نمود چون به بهلول رسيد گفت:

بهلول چه مي کني ؟

بهلول جواب داد : به ديدن اشخاصي آمده ام که نه غيبت

مردم را مي نمايند و نه از من توقعي دارند و نه مرا اذيت و

آزار مي دهند. هارون گفت :

آيا مي تواني از قيامت و صراط و سوال و جواب آن دنيا

مرا آگاهي دهي ؟

بهلول جواب داد به خادمين خود بگو تا در همين محل آتش

نمايند و تابه بر آن نهند تا سرخ و خوب داغ شود هارون

امر نمود تا آتشي افروختند و تابه بر آن آتش گذاردند تا داغ شد .

آنگاه بهلول گفت :

اي هارون من با پاي برهنه بر اين تابه مي ايستم و خود را

معرفي مي نمايم و آنچه خورده ام و هرچه پوشيده ام

ذکر مي نمايم و سپس تو هم بايد پاي خو د را مانند من

برهنه نمايي و خود را معرفي کني و آنچه خورده اي و

پوشيده اي ذکر نمايي . هارون قبول نمود .

آنگاه بهلول روي تابه داغ ايستاد و فوري گفت :

بهلول و خرقه و نان جو و سرکه و فوري پايين آمد

که ابداً پايش نسوخت و چون نوبت به هارون رسيد

به محض اينکه خواس ت خود را معرفي نمايد نتوانست

و پايش بسوخت و به پايين افتاد .سپس بهلول گفت :

اي هارون سوال و جواب قيامت نيز به همين صورت است .

آنها که درويش بوده ند و از تجملات دنيايي بهره ندارند

آسوده بگذرند و آنها که پايبند تجملات دنيا باشند به

مشکلات گرفتار آيند .

قَالَ اميرالمومنين علي (ع)

علي أَشْرَفُ الْغِنَى تَرْكُ الْمُنَى .

امير المومنين علي (ع) فرمود : بهترين بى نيازى ،

ترك آرزوهاست.

نهج البلاغه حکمت 34

برخورد با ديگران از کلام علي (ع)

Thu, 22 Mar 2012 13:35:00 GMT

خَالِطُوا النَّاسَ مُخَالَطَةً إِنْ مِتُّمْ مَعَهَا بَكَوْا

عَلَيْكُمْ وَ إِنْ عِشْتُمْ حَنُّوا إِلَيْكُمْ .

با مردم آن گونه معاشرت

كنيد ، كه اگر مْرديد بر شما اشك ريزند، و اگر

زنده مانديد ، با اشتياق سوى شما آيند .

نهج البلاغه حکمت 10

إِذَا قَدَرْتَ عَلَى عَدُوِّكَ فَاجْعَلِ الْعَفْوَ عَنْهُ

شُكْراً لِلْقُدْرَةِ عَلَيْهِ .

اگر بر دشمنت دست

يافتى ، بخشيدن او را شكرانه پيروزى قرار ده .

نهج البلاغه حکمت 11

أَعْجَزُ النَّاسِ مَنْ عَجَزَ عَنِ اكْتِسَابِ الْإِخْوَانِ

وَ أَعْجَزُ مِنْهُ مَنْ ضَيَّعَ مَنْ ظَفِرَ بِهِ مِنْهُمْ .

ناتوان ترين مردم كسى است

كه در دوست يابى ناتوان است ، و از او ناتوانتر

آن كه دوستان خود را از دست بدهد .

نهج البلاغه حکمت 12

إِذَا وَصَلَتْ إِلَيْكُمْ أَطْرَافُ النِّعَمِ فَلَا تُنَفِّرُوا

أَقْصَاهَا بِقِلَّةِ الشُّكْرِ .

چون نشانه هاى نعمت

پروردگار آشكار شد، با ناسپاسى نعمت ها را از

خود دور نسازيد .

نهج البلاغه حکمت 13

مَنْ ضَيَّعَهُ الْأَقْرَبُ أُتِيحَ لَهُ الْأَبْعَدُ .

كسى را كه نزديكانش

واگذارند ، بيگانه او را پذيرا مى گردد.

نهج البلاغه حکمت 14

مَا كُلُّ مَفْتُونٍ يُعَاتَبُ .

هر فريب خورده اى را نمى شود سرزنش كرد.

نهج البلاغه حکمت 15